ก่อนอื่นต้องออกตัวแรงว่าหายไปจากการเขียนบล็อก a pen มานานมาก เพราะเดี๋ยวนี้อะไรๆ ก็ “FB” และการได้กลับมาเขียนในนี้อีกครั้งก็เพราะอุตริไปเปิดดูอีเมลเก่าๆตั้งแต่ฉบับแรกที่ได้สมัครเมล
ด้วยความที่ขี้เกียจลบ อีเมลสะสมมาเป็นหลักพันทำให้มีอะไรให้อ่านเยอะ..จนกระทั่งอ่านไปเจอว่าครั้งหนึ่งผมเคยได้เขียนบล็อกที่ a pen นี่แหละ (จริงๆแล้ว ด้วยความขี้เบื่อ ผมเขียนแล้วไข่ไว้ตามที่ต่างๆเยอะพอควร ซึ่งไม่ดีเลย) นี่ก็กว่าจะมั่วหา User name กับ Password มาใส่เปิดเขียนได้อีกครั้งก็นานพอดู
และถ้าหากว่าคุณชื่นชอบการนั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลาด้วยการฟังเพลงเก่า หนังเก่า อีเมลเก่าก็เป็นอีกไทม์แมชชีนตัวนึงซึ่งทำให้คุณได้กลับไปอ่าน”การสื่อสาร”แบบส่วนตั๊วส่วนตัว ได้อย่างเพลินเพลิด
คุณจะได้เห็นตัวเองในวันวาน ความคิดต่างๆ สำนวนจ๊ะจ๋า ประวัติการทำงาน จดหมายตอบโต้กันทางความคิดแบบมากกว่าไตรภาค จดหมายนัดหมายคนสำคัญ เบอร์โทรที่คุณคาดไม่ถึง หรือแม้แต่ไฟล์งานที่เพื่อนร่วมงานคุณ ” Attach a file ” หรือแม้กระทั่งรูปหวิว คลิปต่างๆ ที่forward กันมาอย่างบ้าระห่ำมาให้ (สังเกตุได้ว่าเมื่ออายุคุณเยอะขึ้น เนื้อหาเฉพาะด้านที่นิยมส่งกันมาในช่วงหนึ่งหายไปอย่างไม่รู้ตัว) คุณสามารถเห็นประวัติชีวิตรักตัวเอง เห็นว่าอะไรเกิดขึ้นบ้างในชีวิตช่วงสั้นๆอย่างน้อยก็5-10ปี (ถ้าคุณอายุเท่าผม)
มันเหลือเชื่อมาก ข้อดีของอีเมลคือ มันบันทึกในระดับวันที่ และเวลารับ – ส่งเลยที่เดียว ลองคิดดูสิหากคุณสามารถเก็บรักษาสะสมอีเมลเหล่านี้ได้จนถึงวันที่คุณแก่ชรา สิ่งเหล่านี้จะเป็นหลักฐานประวัติศาสตร์ตัวคุณเอง ที่คุณสามารถเปิดเล่าให้บรรดาลูกหลานเหลนโหลนได้ฟังกัน จนหลานๆเบื่อ
ฉะนั้นแล้วขอเชิญชวนเลยครับ กดไปที่เมลของท่าน คลิ๊กปุ่มที่จะพาท่านไปยังเมลฉบับแรก และเชิญดื่มด่ำกับตัวท่านเองในอดีตได้ในบัดเดี๋ยวนี้เป็นต้นไป
สวัสดีครับ
justtalky
